Қутлықлаў

7 март 2015 жыл

Меҳрийбан аналар, апа-сиңлилер!


      Сизлерди Халық аралық хаял-қызлар байрамы 8-март пенен шын кеўилден қутлықлаймыз!
Сизиң шырайыңыз, нәзиклигиңиз ҳәм жаратылыўдағы мақсетиңиз – жаңарыў, муҳаббат ҳәм ғумша гүл рәмзи болған тәбияттың ең сулыў паслы - бәҳәрге мегзейди. Сонлықтан да бәҳәрдеги ең гөззал байрам - Сизиң байрамыңыз!!!
   Сизлерге бахыт, ден саўлық, муҳаббат ҳәм тасқын табыслар тилеймиз. Ҳәр куниңиз Сизди жақынларыныздың итибары, ғамқорлығы, табыслары менен қуўанта берсин. Өмириңиз жарқын жаңалықларға, әжайып тәсириятларға ҳәм қуўанышлы ҳәдийселерге толы болсын!
   Инсәниятқа өмир бағышлаўдай Уллы ўазыйпаны орынлай отырып, дана ҳәм нәзик болғаныңыз ушын, ҳәр-бир үйге, ҳәр жүрекке инәмлаған жылыўыңыз, қәтиржәмлығыңыз ушын Сизлерге шексиз миннетдармыз!!!

Ҳүрмет пенен,
Администрация

 

А Н А

Әй ана, билемен тилегимдесең,
Сен мениң мудамы жүрегимдесең.
Қандай көретуғын болсаң сен мени,
Мен де тап жанымдай көремен сени.
Сеннен қымбат не бар маған дүньяда,
Сен болмасаң келмек қайда дүньяға!

Балалық дәỹиримди еске алайын,
Өткен өмиримди ойлап қарайын:
Бөбек болдым, бала болдым, ер жеттим.
Адам етип сениң өзиң дөреттиң.

Туỹған соң қырық күннен шақақлап күлдим,
Мен күлсем, сүйсиндиң, масайрап жүрдиң.
Жыласам жубаттың, көрсең қуỹандың,
Аппақ сүтлериңнен емдим де қандым.

Еркелеп турғанда қушақты аштың,
Жуỹырып барғанда, баỹырыңа бастың.
Қанша қыйқаңшылық етсем, шыдадың,
-Аспандағы айды бер!- деп жыладым.

Пал берсең «сүт бер!»-деп қыңырлық еттим,
Сүт берсең, «пал бер!»-деп табақты төктим.
Неше тәртипсизлик исти еттим мен,
Айыпсынбай, кеỹилиме жеттиң сен.

Бәрин ҳүрмет пенен ядқа аламан,
Ойлағанда уялып та қаламан.
Уллы-киши, аға, қарындас, иним,
Бәриңде де болды мениң минезим.
Ҳәммесиниң еркелигин кеширдиң,
Әлпешледиң, мәпеледиң, өсирдиң.

Ыссыдан, суỹықтан бизди сақладың,
Аналықты ҳүрмет пенен ақладың.
Өмириңниң неше-неше жылларын,
Пидә еттиң, ержетсин, деп балларым.

Жаслығымда сондай тәрбия еттиң,
Мине, бүгин адам болып ер жеттим.

Исиңди умытсам, инсан емеспен,
Тутарман ҳәмириңди, болмас демеспен.
Енди сениң шын кеỹлиңе жетейин,
Ҳадал жүрек пенен хызмет етейин.

Жаным пидә ҳәр бир айтқан сөзиңе,
«Баỹырым» деген сөзиң қуỹат өзиме.
Егер, еркелесең, мен де шыдайын,
Жалықтым деп, ҳеш етпеймен ỹайым.

Сәҳар турып, пал бер, десең, берейин,
Қайда жумсасаң да барып келейин.
Егер, тап десең де қоянның сүтин,
Сөзиңди қайтармас ҳадал перзентиң.

Әкелип бер десең де қуланның майын,
Сениң ушын ол да болады тайын.
Терең теңизлерден тап десең балық,
Кетермен, ақыры келермен алып.

Отқа жумсасаң да оннан қайтпайман,
Қулласы, мен сени ҳеш муңайтпайман.

Мениң ықтыярым сениң қолыңда,
Өлсем де ырзаман, сениң жолыңда.
Меҳрийбаным анам, жүрегим, жаным,
Анамдай қәдирдан уллы Ўатаным! 

                                                  1939-жыл

 

Қыял гейде ермеклейди адамды,
Көзим түсти, әтирапы қараңғы...
Түсиңде де көриỹ қыйын өлген соң,
Тириликте қәдирлей бил Анаңды!

Тыпыр-тыпыр палапанның қанаты,
Қарлығаштың ләбин сорып қанады.
Бәримизди тик аяққа турғызған,
Жердиң асқар шыңы дейбер Ананы.
 


СУЛЫЎЛЫҚ

Көрмеген жан ықлас пенен
Нәзер салып қарасын.
Еситкенлер исенбесе,
Билгенлерден сорасын.
Қуяшлы күн дөнип турған,
Қойыў бултқа мегзеттим,
Дийдарының ағы менен
Шашларының қарасын.


Қарлығаштың қос қанатын,
Жабыстырып қойғандай,
Жарқырап тур маңлайдағы,
Еки қастың арасы.
Егер бундай сулыўлықты,
Менсинбеген дос болса,
Өлшеп көрсин сол арыўдың
Ақыл менен санасын.

Тастай аўыр саўалларды,
Буршақ етип жаўдырсаң,
Терең ойы, шоқтай көрки,
Дәл өзине жарасық.
Ақыл деген аўыр жүк деп,
Оған месе тутпаса,
Тап сол гөззал аўлағында,
Сүмбил шашын тарасын.

Барғаныңды сезип қалып,
Мыйық тартып күлимлеп,
Уялғаннан ийбе етип,
Орамалын орасын.
Қаршығадай қыялланып,
Нәзик ерини бүлкилдеп,
Әдеп пенен “Келиңиз!” ­ деп,
Жаўдыр көзин қадасын.

Сол ўақытта муҳаббаттың,
Шоғы ғаўлап бойыңда,
Ким болсаң да қытықлайды,
Жүрегиңниң жарасын.
Жыллар өтип, жас үлкейип,
Тыншыр ўақыт жетсе де,
Мен өзим де бийҳуш болдым,
Жасырмайын ырасын.

Өткендеги Зилийҳа ма,
Шаҳсанем бе, Ләйли ме, ­
Жети ашық сулыўлықтан,
Қалдырғандай мийрасын.
Буның ушын сақыйлығын,
Аямаған тәбийғат,
Сонша көркем жаратыпты,
Адамзаттың баласын!

Ертектеги пери менен,
Периштедей сулыўлар,
Гөззаллыққа болмас деймен,
Буның менен таласы.
Гүл саўлатлар аз болмасын,
Арамызда көбейсин,
Перзент көрип, сулыўлығы,
Дуйым журтқа тарасын!
                              1968-жыл, март
 

БИР СУЛЫЎ

Жазыў маған жараспас деп жүр едим,
Шайырларда болмаса да көп шыдам.
Сулыўлықты сүйер бирақ, жүрегим,
Жас өтсе де елли деген шоққыдан.

Шайырлығым ләттеленип тозбаса,
Қәлемиңди нийетиңнен айырма.
Гөззал көрки йош-жигерди қозғаса,
Жыңқ етпестен қалған шайыр шайыр ма?!

Ел ишинде бурыннан-ақ билинген,
Берунийде талай-талай жулдызлар.
Мениң усы қосығыма илинген,
Гөззаллардан гөззал болған бир қыз бар.

Гезлестирдим үлкен тойдың төринде,
Ҳеш мини жоқ уста соққан ийиктей.
Билмедим мен қарындас па, келин бе,
Бота көзли, таўда өскен кийиктей.

Болса егер гөззаллықтың жарысы,
Жүрер еди ең биринши сый алып,
Ләйли менен Шахсәнемлер бәриси,
Қалар еди бул сулыўдан уялып.

Өмирдиң де бәҳәри бар, қысы бар,
Ойлап турсам, мине сонда әңгиме:
Нарттай дөнген көрки менен усылай,
Тура берсе қәйтер еди мәңгиге!


ГҮЛ

Ҳүр тәбият сақыйдур ол,
Гүлде нағыш кестеси,
Достың кеўлин ашар мудам,
Дос берген гүл дәстеси.

Дәл ҳақыйқат жананларым,
Маған инам етсе гүл,
Төбемиз көклерге жетер,
Тасып жүрек шәшмеси.

Гөззаллықтың ҳүр сыпаты
Түрли-түсли гүлде көп,
Адамлықтың нур сыпаты,
Гүллерге шайда дилде көп,

Из түспеген жәзийраны
Шын гүлистан әйлеген,
Қоллары гүлдей дийханлар
Әне бизиң елде көп.

Саллана-долана өскен
Бәҳәрдиң нышаныдур,
Жаслық ҳәм бәҳәр гүлиндей
Өмирдиң гүлшаныдур.

Гүллерге не бар мегзес деп
Қыялым пәрўаз етсе,
Қарақалпақстандағы
Турмыстың рәўшаныдур.

                               Тилеўберген Жумамуратов